Ik ben best groen. Niet zo groen als sommige items in mijn koelkast, ook niet net zo pluizig trouwens, maar denk heus aan het milieu. Soms onbewust (geen geld om de wereld rond te vliegen), soms bewust (hop! flessen in de glasbak!) en soms gedwongen (spaarlampen).
SPAARLAMPEN! Haat die dingen. Haat haat haat. Ja. Goed voor milieu bladiebla, maar het licht wat er uit komt! Is toch geen sfeervol huis van te maken man. In Spanje is het al jaren populair, om in een restaurant gezellig te eten onder TL buis achtig licht.
In Peru ook. In India ook.
En ik lachen joh, als ik daar was. Whahaha, luitjes hebben zo geen smaak! Whahaha, eten onder 120 watt. Sukkels.
Echt, gentes, draai er een peertje van 40 watt flame in, en heel ander gevoel, si claro. No es liegen, gewoon peertje, pera, cuarenta watta, ejecutar, flame. Bueno. Si!
Weet zeker dat er hele volksstammen aan de flame 40 watt zijn gegaan door mij.
Echt, ik was net een missionaris, maar in plaats van het Licht van Jezus, bracht ik het Licht van Philips 40 watt flame.
Toen kwam het gruwelijke nieuws dat de hele wereld over moest op spaarlampen. Ik eerst nog beetje meepraten van ‘jaja goed plan, milieu potverdrie, mijn kinds kinderen moeten ook kunnen leven”, tot ik besefte dat ik a geen kinderen heb behalve fantoomkinderen en het voordeel daarvan is dat ze sowieso nooit dood gaan en b. dat ze spaarlampen nog steeds niet in een goede flame gemaakt hebben.
En ze zijn nog wel zo knap tegenwoordig!
Hopsa naar de maan, hopsa klonen dat schaap, hopsa hele voetbalwedstrijden worden gespeeld door robots, maar een goede sfeervolle spaarlamp maken, dat kan dan weer niet.
Daarom was ik begonnen met het aanleggen van een secret stash van gloeilampen. Ja echt. Ik kan er nog wel even mee vooruit, maar verdorie het gaat sneller dan ik had bedacht.
Vrees dat ik heel rap naar Peru moet vliegen om vanuit daar gloeilampen te importeren. Ik weiger de rest van mijn leven door te brengen in kantinelicht. So there. Milieu? Mijn aars.