Tags
Soms droom ik dat ik een treincoupé in stap, ga zitten, krantje open sla, een sigaret op steek, en tevree om me heen koekeloer. Tot ik me besef dat ik niet mag roken in de trein en rood aangelopen mijn sigaretvriendje verstop en onschuldig om me heen kijk; roken? Ik? Nee joh. Verderfelijke gewoonte. Bah.
Bon. Het rookverbod leidt niet tot alleen tot rare droomscenario’s. Ook tot rare situaties in het echt.
Echt.
Vanavond was ik met vriend B fijn een stukje eten in Babo. Altijd gezellig daar, goed personeel, lekker eten. Na het eten gingen we naar buiten. Koffie met sigaret. Lekker. Kletsen. Hadden hoop te kletsen.
Op gegeven moment kwam de serveerster: “Er zijn twee mensen aan jullie tafel gaan zitten en ze willen niet weg”. Dat was gek. Mijn tas stond er nog en onze borden ook.
Goed.
We lopen naar binnen en ja, daar zitten twee mevrouwen aan onze tafel. Die inderdaad niet weg wilden. Want, de tafel was vrij en ze zaten er al een half uur. Wij zaten er al drie uur? Nou, dan hadden we niet moeten gaan roken.
Opgestaan is plaats vergaan. Ja toch.
Zij gingen niet weg. De tafel achter hun was leeg, hadden we daar maar moeten gaan zitten. Verwachtten we dat nou echt van ze, dat zij weggingen? Dat sloeg toch nergens op. Zij zaten er nu. Wij waren er niet. Dat mijn tas er stond zei toch niets. Nee, zij gingen niet weg. Nee.
Beetje heen en weer gediscussieerd. Bozig. Staarwedstrijd gedaan. Was kansloos.
Humorloze mevrouwen vonden ons asociaal, zeiden ze. Wij vonden humorloze vrouwen asociaal
Daar sta je dan. Kunt moeilijk aan ze gaan trekken. Of op hun hoofd slaan. Ok, dat kan wel, maar dan waren we echt asociaal geweest. Nu waren we dat alleen in onze gedachten, en honestly, dat ging wel verder dan op hoofd slaan (iets in de trant van American Psycho ofzo).
We gingen maar weg. Afdruipen is een beter woord. De serveerster beloofde ons hun te boycotten. Dat was een schrale troost voor het gevoel dat we in een omgekeerde wereld terecht waren gekomen. En voor mij dat ik over me heen had laten lopen.
Hmmmm die serveerster had ze gewoon moeten verplaatsen. Neem aan dat de rekening ook nog niet betaald was toch? Rekening is gekoppeld aan tafel dus…….. :-)
En ach ja, ik troost mij na zo’n situatie altijd met de mooie woorden die mijn Sensei altijd zei “Een voorkomen gevecht is een gewonnen gevecht”. :-)
Wat een idioten! Is een nieuw iets hè? Dat vrij normaal ogende mensen heel aso doen en zelf denken dat ze normaal gedrag vertonen. Vroeger waren aso’s duidelijker. Ze hadden schijt aan iedereen en wisten heel diep van binnen dat dat gedrag ze onderscheidde van niet-aso mensen. Maar nu lijkt het wel alsof mensen niet meer weten wat normaal sociaal aanvaardbaar gedrag is. Men denkt in z’n recht te staan terwijl er duidelijk inbreuk op de rust of bewegingsruimte of spullen van een ander wordt gedaan.
Inderdaad.
Het was ook vooral raar omdat vrouw&vrouw er normaal uit zagen. Not your typical aso-person. Je verwacht het niet. Je verwacht dat je er normaal over kunt praten. Vervolgens wordt de wereld omgedraaid, en ben jij de grote gek die het niet snapt.
Het zet me wel aan het denken: als zij denken dat ik gek ben, en ik dat zij gek zijn, wie is nu gek?
Wie heeft gelijk?
Zijn de grenzen van sociaal aanvaardbaar gedrag (mooi gezegd Saar, en dekt precies de lading) veranderd, en heb ik het niet door? Want dat kan natuurlijk ook.
Hoewel ik toch denk dat zij de aso’s zijn. Eigenlijk. Stiekempjes.
Hangt er een klein beetje vanaf hoe de situatie was op het moment dat jullie besloten ‘even’ te gaan roken.
Was de zaak toen bommetje vol? Dan is het misschien wel een beetje raar om rustig een half uur van tafel te gaan.
Als er plek zat was, dan ben ik het helemaal met je eens – errug raar gedrag.
Niet mee eens. Het maakt niet uit hoe vol het is; de tafel is bezet, de serveerster had hen dat ook verteld.
De serveerster had ons wel kunnen vragen om op te zouten, omdat ze dan tafel nog een keer kwijt wilde. Maar zomaar aan een bezette tafel gaan zitten is not done.