De belofte

== For English version, scroll down ==

Brandende zon. Zuchtjes wind. Bloeiende magnolia en gouden regen. Blauwe lucht, schapenwolken. Overal zonnebloemen. Hij keek en zag de perfectie in zijn compositie. Hier wilde hij altijd blijven, hoewel altijd een begrip was waar hij geen weet meer van had. Het kon een seconde zijn, een uur, misschien een eeuw, maar hij wist ook niet meer wat dat nou precies waren. Wat hij nog wel wist dat het inmiddels lang geleden was dat hij haar de belofte had gedaan. Hij herinnerde zich het moment, waarin ze in zijn ogen keek en hem vroeg het te laten weten. Op wat voor een manier dan ook.

Haar ogen leken zoveel op die van zijn moeder. Zijn moeder, die hij hier al een paar keer was tegengekomen. Het was nu goed tussen hun, maar toch voelde hij zich nog steeds niet prettig bij haar. Ze was ook hier heer en meester – ze was altijd wat mannelijk geweest – en ook dat was goed. Het leek hier allemaal wat gemakkelijker te gaan en daarbij, de gebeurtenissen van toen leken steeds minder belangrijk.

Behalve de belofte. Die bleef. Hij had het geprobeerd, vaak zelfs. Theo had hem uitgelegd hoe het het beste ging, maar Theo was altijd al beter geweest in nieuwe dingen proberen en daar ook in te slagen.

Hij stond op van zijn kruk en verplaatste zich. Bij Theo was het opmerkelijk koeler, de lucht betrokken en hier geen magnolia of zonnebloemen. Hij vroeg Theo het nog een keer uit te leggen. Hij wilde de belofte inlossen. Hij hield zoveel van haar, het meisje met de groene ogen, dat hij had willen beschermen tegen alles en zichzelf, maar waarin hij zo vreselijk had gefaald.

Soms zocht hij haar op. Dan was ze bij die oude man, met wie ze wél wilde praten. Huilen zelfs. Hij hoorde de oprechtheid in haar stem, de wanhoop, de liefde, het onbegrip en de kracht. Hij voelde zijn vuisten ballen, zijn buik samenspannen, liet zijn stem bulderen dat hij het zo niet had bedoeld, niet zo! Maar horen deden ze hem niet.

Theo vertelde hem over de vlinders en de kraaien. Hij vond een vlinder beter. Hij had gezien hoe ze eens kraai had onthoofd. Hij stond op. Hij deed het.

==========================================================

Ze zat op de bank, onder het schilderij van de dode kraai. De kater speelde met iets. Ze glimlachte over de plotselinge energie van het beestje, dat eigenlijk alleen maar sliep en at.
Het was nu bijna zes jaar geleden en het gemis werd minder. Ze dacht wel vaak over die laatste weken. Hoe hij daar had gelegen, zo ziek, zo prachtig: haar vader. Ze had hem zo goed en zo kwaad geprobeerd te verzorgen, het hem een beetje gemakkelijker te maken. De strijd, want dat wás het, was niet zoals de films haar hadden doen beloven. Geen berusting, geen vrolijk afscheid, wel wanhoop. Voor haar betekende zijn dood ook de dood van de hoop dat hij van haar zou houden.

Hij had haar beloofd, terwijl zij in zijn ogen keek toen, op het eind, haar een teken te geven als hij er niet meer was, dat hij er tóch nog was. Zijn ogen, zo mooi diepbruin, de eerste mannenogen die ze kende en waar ze van hield. De teleurstelling na zes jaar bleef.

Ze zag nu waar de kater op kauwde. Het was een vlinder.

The promise

Burning sun. Little puffs of wind. Blooming magnolia, laburnum. Blue sky, sheep clouds. Sun flowers everywhere. He looked and saw the perfection of his composition. He wanted to stay at this place for ever, though he did not know what ‘for ever’ meant any more. It could be seconds, hours, centuries, but those words also lost their significance. He did remember, however, that a long time had passed since he made her his promise. He remembered the moment, in which she looked him in the eyes and asked him to let him know. In any way.

Her eyes looked so much like his mother’s. His mother, whom he had seen here a couple of times already. Things were good between them now, but he still felt uncomfortable in her presence. Even here she acted like a master- she had always been a bit manly – but somehow, it didn’t matter. Things seemed to be easier here, and, incidents from back then didn’t seem as important now.

Except for his promise. That one remained significant. He tried to, many times. Theo had explained him how to do it, but Theo had always been the one to succeed in everything, even in new things.

He stood up and moved. At Theo’s the weather was remarkably cooler, no sunflowers, no magnolia. He asked Theo to explain it one more time. He wanted to live up to his promise. He loved her so much, the girl with the green eyes, the girl he wanted to protect from everything, from herself. He had failed so miserably.

There were times when he looked her up. Sometimes she was with this old man, with whom she clearly wanted to talk. Cry even. He could hear the sincerity in her voice, the despair, the love, the power. He felt his knuckles clinch, his stomach tighten, his voice roaring that he didn’t mean it that way, not that way! But they did not seem to hear him.

Theo told him about the butterflies and the crows. He choose the butterfly; he had seen her decapitate a crow once. He moved. He was going to do it.

She was sitting under her painting of the dead crow. The cat was playing with something energetically. She smiled, the little animal usually did not do much, except sleeping and eating.

Almost six years had gone by now and the missing lessened. She did think a lot about those last weeks though. How he lay there, so beautiful, so sick: her father. She had tried to nurse him, to make things easier for him. The battle, because it was a battle, was nothing like the movies had made her believe. No resignation, no merry goodbyes; screaming, yelling, despair and lack of strength. To her, his death, also meant the death of hope of him ever loving her.

He had promised her, looking him in the eyes, at the end, to give her a sign, to let her know he was still around when he was dead. His eyes, dark brown, glorious, the first set eyes of a man she had ever known, the first man she had ever loved.

The disappointment remained, even after six years.

She now saw what the cat was chewing on. A butterfly.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s