Je ziet het pas als je het ziet

Dag.
Ik ben Martine, en ik schaam me. Ik schaam me voor mijn wegkijkgedrag. Ik schaam me dat ik niets heb gedaan.

Groepsdynamiek is een humeurig wezen. Ja echt. Soms is ‘t wezentje best lief en aangenaam en word je er door op vleugels genomen en kom je verder dan je ooit had gedacht dat mogelijk was. Soms is het wezen sneaky, vervelend en kan het wonden slaan. Dat is waar groepsdynamiek omslaat in pesten.
Wat dus ook volwassen mensen doen. Vol-was-sen men-sen. Jeweewel, mensen die allang uit de puberteit zijn en heel erg veel beter zouden moeten weten.

Dat weten ze niet.

In mijn team wordt gepest. Het is niet het overduidelijk pesten, zoals vroeger gebeurde. Er worden geen tassen uit toren C naar beneden gepleurd, geen mensen in elkaar geslagen, geen scheldwoorden, nee dit is subtieler. Roddelen, buitensluiten, ervoor zorgen dat bepaalde taken niet bij Persoon A terecht komen. Niet luisteren, met ogen rollen en het per definitie belachelijk vinden als Persoon A iets zegt.
Samenklitten en vertellen hoe stom persoon A nou toch weer was tijdens de teammeeting. Persoon A nadoen. Persoon A negeren.

Het duurde even voor ik het doorhad. Persoon A kan namelijk inderdaad nogal irritant en betweterig uit de hoek komen. Ik sprak met mijn teamleden over Persoon A. Ik vond Persoon A een probleem. Persoon A voegde niets toe aan het team. Ik rolde mee met mijn ogen als Persoon A sprak. Ik negeerde Persoon A ook. Want Persoon A was toch zeker stom?
Ik was veranderd in iets waar ik een schijtpeststronthekel aan heb. Een pester.

Twee dingen. Eerste ding: hoe irritant iemand ook doet, pesten is nooit de oplossing. Respect voor elkaar en elkaars eigenaardigheden wel.
Tweede ding: ik zag echt wel hoe de groep zich gedroeg. Dit was namelijk niet de eerste keer. Vorig jaar was het persoon B en ook persoon C moest het nogal eens ontgelden. Waar ik bang voor was, was dat ik Persoon D zou worden. Ik deed mee, ik zei er niets van, ik was laf.

Het gekke (of juist mooie, dat hangt er maar net van af) was dat mijn lichaam zich er tegen verzette. Knoop in buik, tranen dicht aan oppervlakte tijdens meetings, een wazig onrustgevoel als ik ‘gezellig’ meedeed. Niet dat ik daar naar luisterde overigens.

Hoe het kwam dat ik het doorzag, weet ik niet, maar ik doorzag het ineens. Eerst was mijn brein nog ontkennend. “Nee joh, zo zijn zij, jij niet”. En ook “Ok ok, ja, ok, je had wel wat aardiger en fijner kunnen doen, maar de anderen waren véél erger”, om uiteindelijk te eindigen in “O jezus, wat heb ik gedaan? Dit ben ik niet. Zo wil ik niet zijn.”
En tja, als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer ont-zien.

Dus, vanochtend heb ik mijn excuses aangeboden bij Persoon A, wat ik heel lastig vond. Hoe zeg je tegen iemand dat je haar bewust hebt buitengesloten, bespot en beroddeld?
Ze reageerde goed en keihard. Ze deed uit de doeken hoe mijn gedrag is en vertelde me ook wat dit bij haar teweeg had gebracht. Hallo spiegel. Dank je spiegel.

Dit was stap één. Nu stap twee. De rest van de groep. Dat gaat niet easy zijn, de groep is gewend aan bepaald gedrag van mij en we zaten heerlijk in ons warme bolwerkje van wij tegen Persoon A.
Dat bolwerkje verlaat ik niet alleen, ik breek het ook af.
Moest ineens hier aan denken:

God, grant me the serenity to accept the things I cannot change
The courage to change the things I can
And the wisdom to know the difference

Of het nu via God is, of via mijzelf: who cares, maar dit is wat ik ga doen: change the things I can.

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Je ziet het pas als je het ziet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s