Over testen en ethiek

Stel nou dat je als tester wordt gevraagd door je manager om een openhartoperatie uit te voeren. Of om een lezing te geven over quantum mechanica aan vierdejaarsstudenten natuurkunde van een technische universiteit. Of om een 7-gangen diner te bereiden voor het koningshuis. Wat doe je dan? Je lacht eens vriendelijk en zegt dat je daar helaas de vaardigheden niet voor hebt.

Toch?

Lees verder “Over testen en ethiek”

Advertenties

Gepesten! Emancipeert u!

We hebben allemaal het nieuws wel gehoord over Tim Ribberink. (Als niet klik hier)

 Het fijne van mens-zijn is, dat ons gedrag vaak verklaarbaar is vanuit de evolutie.
We zijn er als denkend soort nog niet zo lang en allerlei instinctjes die heel handig waren in de pre-historie, zitten er nog steeds in. Zoals de voortdurende neiging van mannen om maar overal hun zaad te dumpen en die van vrouwen om met het aantrekkelijkste genenpakketje te verkeren.

  Lees verder “Gepesten! Emancipeert u!”

Snappen jullie dan helemaal niks?

 

Argh.

Gisteren geprobeerd om iets op Wikipedia te zetten. Nou, dat is nog niet zo makkelijk. Pol Pot was ruimdenkender.

Waar het om gaat is dit. Heb een heel coole übergave megavette nieuwe term bedacht. Het volleybal-effect.
We kennen ‘m allemaal nog wel van vroeger, toen we op de middelbare school minstens twee keer per week volleybal moesten doen.
Je staat met zn allen klaar, met je armpjes vooruitgestoken, om de bal op te vangen. Geconcentreerd houd je je ogen op de bal. Die bal is van jou. Je voelt de anticipatie. Je kijkt en kijkt, het lijkt alsof de bal in slow motion op je af komt. Dit wordt jouw punt. Snel blik je naar links, naar rechts, je tijdelijke volleybal-collega’s staan net zoals jij klaar. Met hun armpjes vooruitgestoken. Geconcentreerd houden ze de ogen op de bal. Aha, de bal is voor hun. De bal komt dichterbij. Iedereen doet een stap naar achter. De bal valt op de grond. Iedereen boos. Jij zou toch, nee jij, ja echt niet, jij, hallo. Ruzie alom die tot na het achtste uur zal duren.

Lees verder “Snappen jullie dan helemaal niks?”

Hmmm…en welke tester ben jij?

Testers komen in alle vormen, soorten en maten, maar ze zijn best in hokjes te plaatsen…

[sarcasme/ironie/cynisme alert!]

1. De TMap fundamentalist

Hoe te herkennen? De TMap fundamentalist is te herkennen aan het getatoeëerde “interactieve model” op zijn of haar voorhoofd. Verder weet de fundamentalist prima hoe de theorie is, maar blijkt de werkelijkheid altijd net iets te weerbarstig, waardoor zijn werk nooit echt af is.

Waar in het wild? In een hoekje, bladerend in TMap Next. Orerend tijdens de lunch, te herkennen aan met ogen draaiende collega’s.

Hoe er mee om te gaan? Negeren. Vriendelijk lachen en beheerst weg lopen. Geen oogcontact maken, voor je het weet krijg je de uitgebreide versie van hoofdstuk 16.4.8.2 te horen.

2. The Mad Professor

Hoe te herkennen? Heeft een uitgebreid, maar dan ook echt uit-ge-breid arsenaal aan de nieuwste tools in demoversie, is de eerste om de bètaversies van browsers te installeren, kan zich prima alleen vermaken met het lezen van allerhande blogs, tweets en sites over testen 2.0. Hoewel. 2.0. Onze Mad Professor zit al op 6.0. Bèta.  Krijgt zijn werk wel gedaan. Uiteindelijk. Als hij zich heeft weten los te rukken van Tea Time for Testers.

Waar in het wild? De naam doet een hoop vermoeden, maar helaas, hij is niet zo wild. Vooral te vinden achter zijn Mac dus.

Hoe er mee om te gaan? Toon respect. Ga een goed gesprek met hem aan. Wie weet steek je er nog iets van op en kun je de blits maken tegenover onze volgende tester, namelijk de…

3. …tester die eigenlijk developer wil zijn

Hoe te herkennen? Omringt zich met allerlei moeilijk uitziende batchscriptjes, gemaakt in Notepad. Ultra-edit is voor mietjes weetjewel. Vindt GUI of functioneel testen ver onder zijn niveau en laat dat merken ook. Performancetesten! Loadtesten! Geautomatiseerd testen! SOAP! Dat zijn woorden waar hij opgewonden van wordt. Doet verwoede pogingen om echt te programmeren, maar verder dan een website met veelvuldig gebruik van gejat Javascript komt hij niet. Zijn werk is bij vlagen geniaal, hoewel het vermoeden bestaat dat dat meer te wijten is aan zijn nauwe banden met developers dan echt inzicht. Heeft, net als developers, lak aan deadlines en documentatie. Ook dat is voor mietjes.

Waar in het wild? Bij de developers. Zijn zijn beste vrienden. ’s Avonds achter PC op tweakers.net, te herkennen aan een code-achtige naam. WebSpherianDude. ThaRender. D3NN1S. Dat soort dingen.

Hoe er mee om te gaan? Flattery will get you anywhere. En als je hem wowt met je kennis, opgedaan bij de Mad Professor, is hij als was in je handen

4. De wannabe

Hoe te herkennen? Jong, strak in het –net iets te grote- streepjespak, stropje om, schoentjes gepoetst. Net van school. Ga achter hem staan, en je zult wat nattigheid herkennen achter de oren. Ja, deze tester is net begonnen aan zijn testcarrière, maar weet zeker dat hij, en hij alleen, de coördinator van dit NASA-project moet zijn. En niet degene die inmiddels 15 jaar ervaring heeft, gepubliceerd heeft, op grote internationale congressen een veelgevraagd en gelauwerd spreker is. Vertelt op hoge toon aan iedereen die het horen wil, hoe het wel moet.
Zijn eigen werk? Af? Wat denk je zelf?

Waar in het wild? Te vinden bij de projectleider, of aan de telefoon met zijn unitmanager, wanneer hij nou ein-de-lijk die coördinatiejob kan gaan doen. Hij heeft toch al 3 maanden ervaring? Djiez!

Hoe er mee om te gaan? Minzaam lachen en bedenken dat ook jij ooit jong bent geweest.

5. De stoomlocomotief

Hoe te herkennen? Zit stil achter zijn laptop en werkt. Werkt nog meer. Werkt nog veel meer. Pruttelt wat in het begin van de opdracht, want wat moet er nou precies gebeuren?en hoe dan? En hoezo dan? Maar eenmaal op stoom is hij niet meer te stoppen. Ook niet als de werkelijkheid het project heeft ingehaald, en de klant geen uitgebreide FAT wil, maar alleen een GAT bijvoorbeeld. De stoomlocomotief gaat gewoon door. En door. En door. En door. Ook al staan alle seinen op rood.
Het werk is van sublieme kwaliteit, helaas is het nooit af. Als bijna alle lichten uit zijn, zit de stoomlocomotief nog steeds te werken.

Waar in het wild? Achter de laptop. Altijd.

Hoe er mee om te gaan? Waardeer de inspanningen, praat op hem in, en sla af en toe die laptop gewoon dicht en sleur ‘m mee naar de kroeg. Hij zal eerst wat pruttelen (waar dan? Waarom dan? Hoe dan?) maar je weet zeker dat hij ook daar degene is die het licht uit doet.

Wie ik ben? Een fijne combinatie van bovenstaande natuurlijk ;-)

Ik ga iets heel rechts zeggen

Ik ga iets heel rechts zeggen. Moge mijn superlinkse voorvaderen het me vergeven.
Vandaag was er wat commotie over het volgende bericht: http://www.nu.nl/gezondheid/2736619/ongezond-leven-mag-reden-ontslag.html. Dit soort berichten komt eens in de zoveel tijd naar boven, in telkens een andere vorm. Net zoals gekke politici. De ene keer heet zo’n politicus Boer Koekoek, de andere keer Geert Wilders.
Heel het internetop de achterste benen: dat kan toch zomaar niet? Moeten we dan alle rokers ontslaan? Iedereen die wat patattekes te veel eet? Of comazuipt? Of heel graag alpineert?
Maar weet je? Ik snap het wel een beetje.

Lees verder “Ik ga iets heel rechts zeggen”

Die motherbitches die. Of: hoe het rookverbod onvermoede gevolgen heeft

Soms droom ik dat ik een treincoupé in stap, ga zitten, krantje open sla, een sigaret op steek, en tevree om me heen koekeloer. Tot ik me besef dat ik niet mag roken in de trein en rood aangelopen mijn sigaretvriendje verstop en onschuldig om me heen kijk; roken? Ik? Nee joh. Verderfelijke gewoonte. Bah.

Bon. Het rookverbod leidt niet tot alleen tot rare droomscenario’s. Ook tot rare situaties in het echt.

Lees verder “Die motherbitches die. Of: hoe het rookverbod onvermoede gevolgen heeft”